Her doğum günü dünya hayatında bir yaş daha büyüdüğümüz ve ebedi alemde Rabbimize bir adım daha yaklaştığımız bir gün.. İnsan ömründen çeyrek asırı geride bırakıp onun üzerine yıllar edindikçe son’a ama aslında başlangıç’a daha çok yaklaştığını hissediyor..

Önceki yıllarda yaşadığım doğum günleri işin sadece gırgırı, mutluluğuyla ilgilenirken, yaş kemale ermeğe başladığında, hayatda yaşanılan şeylerin acısı, tecrübesiyle hem sevdiklerimle beraber olmanın hazzını yaşıyor, hem de geçen ömrün inceden muhabesini yapıyorum. Özellikle bu doğum günüm benim içim çok başkaydı daha önce okuduğunuz üzere.. Yine daha önce bahsettiğim üzere son iki yılım hani neredeyse benim için bir nevi kabir azabı gibi acılar yaşadığım, imkanı olsa hayatımdan hafızamdan silmek istediğim anlar yumağı olmuştu. İşte bu yüzden sürpiz anlarla dolu olan bu seneki doğum günüm sanki o anları silmek istercesine Rabbimden bana büyük bir lütufdu..

Tam o gün saat 00.00 olduğunda bir şey yazmıştım profilime, burda da paylaşmak istiyorum:

14.02.2012 tarihinden itibaren benim bu zamana kadar olan hayatımda yerleri, kıymetleri ne kadar köklü olursa olsun “beni anlamayan, kıskanan, beni üzen” insanlara kati suretle yer yok hayatımda.

Son yıllarda gözümden ve gönlümden düşen insan sayısı biraz çoğalır gibi oldu. Üzülüyordum ben böyle durumlarda eskiden, artık hiç üzülmeye, kendimi hırpalamaya niyetim yok. Zira sevdiğim insanlara uç noktalarda değer verir, onlar tarafından üzüldüğümde ise uç noktalarda üzülürdüm. Gereksiz işler bunlar, insanın iyi niyetini, dostluğunu, sevgisini suistimal etmenin, sömürmenin, ruhunu karartmanın ne anlamı ver hâlâ anlamış değilim. Bu şekilde davranmaya devam ettikleri müddetçe ben değil, kendileri kaybediyor farkında değiller sanırım..

İşte böylee…. Bol acılı yer yer tatlılı bir yılı daha bıraktım ardımda.. Tatlı hatta tatlı komasına sokacak kadar tatlı başlayan yeni bir yaşdan on günü geride bıraktım bile.. 2012 başladığında çok dua etmiştim Rabbime, beni tekrar eski yıllarıma döndürecek, beni ben yapmamı sağlayacak büyük adımları atmam için bana bir güzellik yapması için. Tüm umutsuzluklarımı, mutsuzluklarımı, sağlık problemlerimi toplayıp çöpe atmam için bir hareket bekliyordum. Zira hiç gücüm kuvvetim kalmamıştı ve kendimi tamamen herşeye kapatmıştım. Çok şükür o beklediğim hareket ani ve sürpriz bir şekilde gelişen Bursa kaçamağımla gerçekleşti..

Önce kendime söz vermiştim, böyle bir hareketlenmeyi yakaladığım an sil baştan yapacağım diye, kaçamak sonrasında ise anneme ve Gönül ablama söz verdim. Zaten uzun zamandır benden bu haraketlenmeyi bekleyen ailem ve sevdiklerim de vardı..

Ve beklenen an.. Doktor randevularımı aldım, senelerdir katılmadığım derslere tekrar başlıyorum önümüzdeki hafta.. Hazırlanın bomba gibi geleceğim inşallah!

Özellikle uykusuz gecelerimde ve karman çorman hayatımda tek ama tek bir insan vardı yanımda küçük tavşanım.. Hiç kimsenin görmediği gözyaşlarımı, ruh daralmalarımı o gördü, o destek oldu. Yanıbaşımda olup dost sandıklarım sırt çevirirken sadece o vardı! Allah razı olsun senden tavşanım.. Hep yanımda ol emi, hep yanımda ol ki senin hiç görmediğin hiç bilmediğin o eski yıllarıma döndügümde beraber ağlamayı bırakıp beraber gülelim..

Sadece “benim için” yazdığınız yazılarla doğru insan olduğumu, doğru yolda olduğumu hissettirenlere de tekrar teşekkür etmek istiyorum. Başta Deniz’im, Gönül ve Derya ablalarım, Ab-ı Hayat ve yazı yazmamış olsa da Zeynep Hatun.. İyi ki hayatımdasınız..

Ayrıca gerek burdan gerek facebook üzerinden “gerçekten” günlerdir varolan heyecanıma, mutluluğuma destek olan, kendim yaşıyormuşum gibi heyecanlandım, ağladım gibi yorumlarda bulunan tüm takipçilerim sizlere de çok teşekkür ederim!

Son olarak soyadıma ithafen beni aradığında “büyüdün artık kardeşim” diyen canım abim, gerçekten büyüdüm galiba…

Rabbim cümlemize hayırlarla dolu, sağlıklı hatta turp gibi geçireceğimiz huzurlu bir ömür ve son nefesi imanla vereceğimiz hayırlı ölümler nasip etsin.. ♥