Bir önceki yazılarımın birinde de söylemiştim ya bana doğum günümde verilecek en güzel hediye buydu.. Beni Bademiçi’ne götürmek ve Ömür şefimle tanışmama vesile olmak..
Sabah 11buçuk civarı metroya binmek için Heykel’de İhtisas durağında buluştuk. Emek metrosuna binip organize saniyide indik.

İndiğimiz yerden B36 otobüsüne bindik ve tam Şaypa Gurme’nin önünde varolan durakda indik.. Şaypa Gurme’yi gezerken aklıma hep Zeynep’im geldi. O akla hayale gelmeyen peynirler, şarküteri ürünleri.. Soslar, zeytinyağlar… Neyse efendim zaten alt katı çıkışda gezdik..

O yolu nasıl geldik zaten farkında bile değilim ama şu tabelayı gördüğümdeki heyecanımı bir ben biliyorum, dışa yansıyan şeklini ise Gönül ablamla Melek biliyor..

Fotoğraf çekmeye merdivenlerde başladım, geri dönmek için otobüse binene kadar devam ettim..
Merdivenlerden bir üst kata çıktığınızda ki mekan tümüyle Bademiçi.. Kısmetime tam o esnada Ömür şefim karşımda duruyordu. Hemen tanıştık.. Sonra güzel bir masaya oturduk, gerçi tüm masalar güzel..

Dibine kadar herşeyi sıyırdım! O günden beri herşey yavan geliyor.. Ne yedim ve gerisi ayrı bir Bademiçi yazısında..
Kaç defa yazdım artık hatırlamıyorum ama zaten Bursa günlerim Rabbim’den bana bir lütufdu, üzerine çok sevdiğim, takip ettiğim, hayranı olduğum çoook kıymetli bir şefle tanışmak nasıl derler benim için günlerimin balı kaymağı oldu tabiri caizse.. Hâlâ soranlara aynı cevabı veriyorum, ayaklarım henüz yere inmedi ki benim.. Şimdilerde tekrar fırsat olsun da gideyim diye dua ediyorum!…

Bademli’den sonra tekrar Heykel’e indik. Malum ertesi gün yolculuk vardı ve kestane şekeri almak ve biraz daha çarşıda gezmek lazımdı Hava yağmurluydu. Romantik romantik yürüdük Gönül ablamla..

Bursa’nın meşhur şalvarlarını çekmeden olmazdı..

Gezdik dolaştık ve eve döndük.. Gönül ablam bilmiyorum bloğunda bahseder mi ama onun hayatında ailesiyle ilgili bazı tatsız olaylar olduğu için akşam pek keyfimiz yoktu. Birşeyler atıştırdık, biraz sosyal mecraya aktık herzamanki gibi

Baharcığım eve gelirken benim için pasta almış hemde kestaneli.. Çarşıda dolaşırken pasta alalım benim bugün doğum günüm diye zırlamalarıma umursamayan Gönül ablamın neden böyle umursamaz olduğunu da anlamış oldum haliyle
Bu son gecem çok acayip geçti.. Nazan ablanın arayıp bazı dertlerimi depreştirmesiyle o telefonu kapattığında biraz ağlaştım ben, sonra daldan dala daldan dala konarken en son kahkahalarımızı hatırlıyorum..
Sırada eve dönüş yazısı var.. Sonra da bir yazım daha olacak ve bu fasıl da burda kapanıp yeni güzelliklere yelken açacağız hep birlikte..

NOT: Bursa’da nasıl gezeceğinizi okumak için Ömür Akkor’un bloğuna alayım sizi..