Bu sene ailecek dördüncü kez gittiğimiz Emirgân gezimizi geçtiğimiz çarşamba sabahı gerçekleştirdik çok şükür. Lalelerin sonuna yetişmiş olsak bile o havayı teneffüs etmek ve Rabbimin bahşettiği güzellikler içinde kahvaltı etmenin tadına doyum olmuyor..
Her sene en az 150 fotoğraf çeken ben, bu sene 75de kaldım. İçimden fotoğraf çekmekten çok temaşa etmek geldi. Özellikle seyrine doyamadığım erguvan ağaçlarını..
Fotoğrafları pamuk yüreklime armağan ediyorum..
İlk açıldığı günden beri gitmek istiyor, istiyor, istiyordum.. Tariflerini uyguladığım lezzetleri yerinde ve ustasının elinden tatmak, bir mutfak aşığının isteyeceği yegâne şeylerden biri benim için.. Sonunda hiç beklemediğim, hiç hesapta olmayan bir şekilde kendimi oracıkda buluverdim.. Ben böyle cümleler kurup duruyorum ama gidip görmeden anlamayacaksınız beni. Gerçi arkadaşlarım arasında bir Bademiçi’ne gitme isteği uyandırdım ki akıllara zarar…
Hangi misafirlik ömür boyu sürmüş ki benimki sürsün? Ablamla başbaşa kahvaltımızdan sonra öğlen eniştem bizi almaya geldi ve beraber terminale gittik. Ayrılıkları bir daha dönüşü olsa bile hiç sevmem ben.. Ağladık, sarıldık, sarıldık ağladık ama el mecbur yüreğimin bir parçasını orada bırakarak otobüse bindim…
Genelde Metro’yu kullanırım ben ama bu sefer Nilüfer’i tercih ettik ve çok memnun kaldım. Özel arabayla gelsem bu kadar rahat ederdim. Zaten koltuk tek kişilik olunca oh..
Bir önceki yazılarımın birinde de söylemiştim ya bana doğum günümde verilecek en güzel hediye buydu.. Beni Bademiçi’ne götürmek ve Ömür şefimle tanışmama vesile olmak..
Sabah 11buçuk civarı metroya binmek için Heykel’de İhtisas durağında buluştuk. Emek metrosuna binip organize saniyide indik.
Güzel günlerimi özetini geçtim ve sıra geldi gün gün anlatmaya.. Neyse ki bir hafta on gün filan kalmadım Bursa’da, sonra burası gezi bloguna dönerdi.
Bursa.. İstanbul’dan sonra yaşayabileceğim tek ama tek şehir. Hani Allah muhafaza memleketimi bırakmaya niyetim yok ama tek ihtimal var o da Bursa. Osmanlı’nın elinin eteğinin değdiği tarih kokan, ecdad kokan şehir..
İnsanın içini huzur dolduran şeyler vardır, herkes içinde farklıdır bunlar muhakkak.. Benim içimi huzur ve mutluluk dolduran şeylerden biri ise dün dostlarla geçirilen zaman dilimiydi..
Ağladık, sarıldık, sarıldık ağladık ama el mecbur yüreğimin bir parçasını orada bırakarak otobüse bindim…
Son Yorumlar