Bugün kötü haberler alma günüm sanırım.. Sabah tahlil sonuçlarımı doktora göstermek için hastaneye gittim. İnsülin direncimin yükseldiğini öğrendim. Azalması gerekirken artması olacak iş değil..
Eve dönerken ise penguşumdan Defne Joy’un vefat ettiği haberini öğrendim. Ölüm sanki hiç yokmuş gibi yaşayıp gidiyoruz.. Gencecik, kıpır kıpır bir insanın ölmesi insanı başını iki elinin arasına alıp düşünmesine sevk ediyor. Hem gidene üzülüyorsun, hem geride kalanlara.. Defne daha iki gün önce kıpır kıpır ekranda dans ediyordu. Bi sabah kalkamadı.. Hepimizin sonu bu ama nasıl bir son.. Umarım imanı vardır ve mekanı cennet olur. Rabbim hepimize hayırlı ölümler nasip etsin..
İtiraf ediyorum, bu aralar ben buraları çok boşladım … Bir kaç kadim dostum ve okuyucumun dediği gibi nazar mı değdi ne oldu bilmiyorum ama sitemde yeni bir tarif paylaşmak adına hiç bir girişimde bulunmak gelmiyor içimden!
Başlıkda yazanı kimin demiş olduğu hiç önemli değil. Yani önem boyutu sizin için değil, benim içinse kalbimi cızz ettiren bir söz.
Bu aralar herşey yolunda gidiyor veya ben öyle sanıyorum. Okulda derslerim 90′nın altına düşmüyor. Arkadaşlarımla okulda güzel vakit geçiriyoruz, ders çalışmak için birbirimize gaz veriyoruz. Sıkıştığımız yerde ödevlerimizi imece usülü yapıyoruz.
Evde bi problem yok hamd olsun. Yani kabaca baktığımızda bir problem yok. Amma velakin ben kendimi yaklaşık bir haftadır mutsuz ve yorgun hissediyorum. Ne ders çalışasım, ne mutfağa giresim, ne de ev işi yapasım var. Yataktan hiç çıkmasam, dönüp dursam günler boyu. Ama yok o da huzursuz ediyor bir süre sonra. Sanırım buralardan bir kaç günlüğüne bile olsa uzaklaşmaya ihtiyacım var; fakat şimdilik buna imkan yok.
Bu ruh halimden ve sinsi sinsi kendimi strese soktuğum için de polikistik overim iyice şiddelendi. Zaten var olan kansızlığımda bunun getirisi olarak beni yormaya başladı.
Sizden bir dua zinciri oluşturmanızı ve dualarınıza beni katmanızı istiyorum yine yeniden.. Dua bir mü’minin en büşük silahı, helede mü’min bir kardeşine dua etmek kesinlikle kabul gören dualar arasında.
Rabbim bütün darda ve sıkıntıda olanların ve benim sıkıntılarımızı gidersin inşallah. Fettah ismiyle tecelli edip bizlere hayırlı kapılar açsın. İçimize inşirah versin..
Yaklaşık iki yıldır evden sabah çok erken saatlerde pek nadir çıkıyordum ta ki bu sene okulum başlayana kadar. Şimdilerde sabah ezanı sonrası yola revan oluyorum. Beraber gittiğimiz arkadaşları beklerken bir simit sarayının önünde dikiliyorum. Beklerken de gözüm oraya girip çıkanlara takılıyor haliyle.. Sabahın o vaktinde müşterilerin ikisi giriyor üçü çıkıyor dükkanlardan. Bir kaç gündür de çok kafam takıldı bu konuya, benim sinirlerimi bozuyor açıkcası. “Ne alaka canım” diyebilirsiniz, peki içimi dökeyim o halde..
[29 Ekim 2009'da yazdığım yazı.. Güncellemeye gerek görmeden tekrar aktarıyorum..]
İlkokulduyken 29 Ekim haftası gelmeden önce bi marş öğretirdi müzik öğretmenimiz. Hep bir ağızdan söylerdik onu. Bu yazıyı yazarken de dilimde melodisiyle birlikte.
5 Ekimde kısmet olursa haftanın iki günü olan kursum başlıyor. Bir nevi mesleki eğitim kursu diyebiliriz. Dini bilgiler üzerine ihtisas göreceğim kısmet olursa. Bu sebeple buraları biraz ihmal edeceğim. Kendimi derslerime vermeyi düşünüyorum.
Memleketemin dört bir köşesinde ölen şehidlerimin anasıyım.
Ben olması gerekenim. Ya da olması gereken olmak için çabalıyorum.
İki gündür sessizce izliyorum çevremi. Dün ermeni olanlar, bugün İskenderun’ daki şehidlerimiz için de ermeni kaldılar, Mavi Marma gemisinde soysuzca kurşuna yağmuruna maruz kalan, esir alınan yüreği güzel insanları görmezden gölüp yine ermeni kaldılar.
Sanki hiç bir şey olmamış gibi hayatlarınıza devam ediyorsunuz. Nasıl bu kadar duyarsız olabiliyorsunuz?
Çoğunuz da tık yok. Herşey güllük gülistanlık devam ediyorsunuz.
Sizin insanlığınız bu mu?
Evet bizlerin kınama yazılarıyla, destek yazılarıyla, olanlara karşı öfkemizle, yapılanlanlara karşılık ettiğimiz lanetlerle belki birşey olmaz. (!)
Ama sizin duyarsızlığınızla ne olur orasını da Allah bilir..
Irzımızdır çiğnenen, evladımızdır doğranan.Hey!
Sıkılmaz,ağlamazsın bari gülmekten utan!…
Ama oldu!
Son Yorumlar